MARIANNE WIJERMARS

Wanneer we het overzicht van haar oeuvre in ogenschouw nemen, dan valt meteen op dat zij begonnen is met pure abstracte werken en

dat dan geleidelijk aan de figuratie steeds meer bezit van het werk neemt. Dat is bijzonder, want doorgaans gaat het precies andersom:

een beeldhouwer begint figuratief en kan gaandeweg besluiten meer abstractie toe te laten. Zo niet Marianne, en dan ga je kijken of je in

de beelden iets vindt om dit ongebruikelijke verloop te verklaren. Vanaf het begin is ieder beeld goed gemaakt en kun je zien dat ze het

materiaal de baas is. Toch vergt dat veel inspanning en dan is een abstracte vorm te prefereren boven een figuratieve. Want die vorm

bepaal je zelf 'en hoeft niet te lijken op iets. Zo kan de grootste aandacht gaan naar het beeldhouwen en het vertrouwd raken met het

materiaal.


En dan komt er meer figuratie en zien we koppen en mensfiguren. De koppen zijn bijzonder van vorm en doen denken aan de Egyptische

farao's. Met hun grote achterhoofden en geprononceerde kinnen zijn ze zeer aanwezig en stralen kracht en macht uit. Wanneer je vanuit

deze associatie kijkt naar To meet or not to meet dan weet je dat deze twee koppen nooit voluit naar elkaar zullen kijken. Hooguit

tersluiks een blik zullen werpen, want meer zou getuigen van zwakte.


Ranke en slanke mensfiguren zijn er ook en hun sierlijke aanwezigheid vertedert de kijker. Je zou ze mee willen nemen en een warm

plekje willen geven in je huis.


Een aantal jaren geleden werd Marianne genoodzaakt het houwen in steen vaarwel te zeggen omdat het fysiek te zwaar was. Na de tijd

genomen te hebben om dat te verwerken, besloot zij om met andere materialen verder te gaan. Een grote keur aan materialen heeft

sindsdien zijn intrede gedaan in haar atelier. Wat daaruit is voortgekomen is zeer divers, maar bovenal verrassend. Als je de

uiteenlopende koppen bekijkt, kun je op zijn minst een glimlach niet onderdrukken. Mooi gedecoreerd of gecombineerd met vormen van

oud ijzer die frivool uit de kop steken, waardoor dit materiaal zijn zwaarte verliest.


Van pur zijn grote theatrale koppen gemaakt. Ze doen denken aan figuren uit de opera's van Mozart. Wat zullen zij allemaal wel niet te

vertellen hebben en zijn ze eigenlijk wel aardig of zijn het grumpy old men? Het feit dat Marianne dergelijke en gevoelens bij de

kijker weet op te roepen, zegt voldoende over haar talent. Zij is in staat haar beelden een ziel te geven en daardoor ontstaat er een

communicatie tussen de beschouwer en het beeld. Dat is klasse. En het is ook aangenaam.


Tekeningen geven een kijkje in de keuken van de kunstenaar. De vrijheid van de schets of de tekening wordt door de meeste kunstenaars

omarmd: even de gedachten de vrije loop laten, even laten gaan. Juist dan kunnen er weer mooie dingen ontstaan, omdat het hart het

hoofd voor even het zwijgen oplegt. Dat zien we ook terug in de tekeningen van Marianne. Daarnaast zien we nog een andere functie van

de tekening, namelijk als zelfstandig werk. Fijnmazige patronen vullen het papier en tonen de fijne pen en hoge techniek van de maker.


De textielwerken die Marianne heeft gemaakt zijn van twee�rlei aard. Enerzijds doeken met koppen en anderzijds geborduurde wandsculpturen.


Mooi en met een bepaalde tederheid gemaakt zijn de objecten van encaustiek. De gelaagdheid en goed op elkaar afgestemde kleuren

maken dat je jezelf snel verliest in de verbeelding. Het is poezie aan de muur, dat is het. En je wordt er hebberig van.


Het moge duidelijk zijn dat Marianne Wijermars weet waar zij mee bezig is en werkt op niveau. Haar materiaalbeheersing is uitstekend,

haar verbeelding origineel en veelzijdig. En gelukkig heeft haar werk ook humor.

Maria Driessen, kunsthistorica